|
język: |
. start
. hodowla
alpaka
zachowanie
plucie
kontakt
higiena
dźwięki
rozmnażanie
wełna
. who is who
elvis
nero
inca
valerie
. mail/kontakt
|
Ciekawe strony: Owczarek niemiecki Księgarnia językowa |
Systematyka: Domena eukarioty, Królestwo zwierzęta, Typ strunowce, Podtyp kręgowce, Gromada ssaki, Podgromada ssaki żyworodne, Szczep łożyskowce, Rząd parzystokopytne, Podrząd wielbłądokształtne, Rodzina wielbłądowate, Rodzaj Lama, Gatunek alpaka
Zachowanie
Alpaki są zwierzętami stadnymi i powinny być zawsze trzymane razem z innymi osobnikami tego samego gatunku lub przynajmniej z innymi zwierzętami stadnymi. Są łagodnie usposobione, zgrabne, wścibskie, inteligentne i spostrzegawcze. Potrafią być również ostrożne i nerwowe jeśli czują się zagrożone. Czują się dobrze mając swoją własną przestrzeń, w której nie jest pożądany widok nieznanego osobnika lub człowieka. Szczególnie jeśli podchodzi je od tyłu. Ostrzegają wtedy intruza głośno wdychając powietrze, kładąc uszy po sobie oraz kręcąc głowami wskazując kierunek zagrożenia. W ostateczności mogą również wydawać głośne dźwięki, a nawet opluć i kopnąć intruza. Kopnięcia nie są jednak tak groźne jak u innych zwierząt kopytnych.
Plucie
Nie wszystkie alpaki plują, ale wszystkie umieją pluć. Słowo plucie nie do końca oddaje sens tego zachowania. Bardzo rzadko pocisk alpaki zawiera tylko powietrze i trochę śliny. Częściej jest to po prostu zwrócona zawartość żołądka. Zwykle plucie jest zarezerwowane dla innych alpak, ale jak to w życiu bywa, czasem również człowiek znajdzie się na linii ognia. Jeśli zwierzę jest ekstremalnie niezadowolone z zachowania hodowcy, może zaatakować śmierdzącą, zieloną breją. Zapach jest tak okropny, że wielu hodowców woli mieć do czynienia z odchodami alpaki niż z pluciem i śliną. Dla alpak plucie kończy się czymś co nazywamy skwaszoną miną. Charakteryzuje się lużno zwisającą dolną wargą oraz rozdziawionym pyskiem. Spowodowane jest to przez soki żołądkowe zwracane podczas plucia. Niektóre alpaki plują właściwie bez powodu, wystarczy na nie spojrzeć, inne nie plują nigdy. Ich zachowanie są dość zróżnicowane, nie ma jednej jedynej określającej je reguły.
Kontakt
Alpaki generalnie nie znoszą dotykania ich głowy. Kiedy jednak dobrze znają swoich właścicieli i czują się pewnie mogą pozwolić dotknąć grzbietu oraz karku. Nie lubią być chwytane i trzymane szczególnie przez niesforne dzieci. Prawdopobonie spowodowane jest to przez skojarzenia z nieprzyjemnymi procedurami weterynaryjnymi podczas, których hodowcy zwykle trzymają alpaki za głowy i szyje (co jest najlepszą metodą na unieruchomienie zwierzęcia). Po oswojeniu tolerują klepnięcia i pieszczoty, jednak mimo to wiele z nich nie pozwoli na dotknięcie nóg.
Higiena
Alpaki w walce z wewnętrznymi pasożytami rozwinęły umiejętność tworzenia "toalety publicznej". Żaden osobnik nie potraktuje tego miejsca jako pastwiska. Generalnie samce bardziej niż samice dbają o schludny wygląd "toalety". Kiedy jedna z samic wypróżnia się, często podążają za nią inne członkinie stada.
Z powodu tego właśnie przywiązania do jednego miejsca załatwiania swoich potrzeb, niektóre okazy są również trzymane jako zwięrzęta domowe. Na pierwszy rzut oka mieszkanie w domu z tak dużym zwierzęciem może wydawać się nieporozumieniem, jednak wielu właścicieli tak pokochało swoje zwierzęta, że nie może bez nich wytrzymać ani chwili. Jeśli alpaki oswoją się z psami i kotami, mogę traktować je jako uczestników stada. Integrują się niemal z każdym gatunkiem nie stanowiąc zagrożenia, od ptaków i motyli do koni.
Dźwięki
Poszczególne okazy mogą się różnić pod tym względem, ale generalnia alpaki wydają z siebie dźwięk podobnym do buczenia. Często są to oznaki zadowolenia, dające znać, że są obecne i mają dobre samopoczucie. Jednakże buczenie ma wiele odmian i znaczeń. Wysokie i prawie, że desperackie kwiczenie "MMMM!" czy szaleńcze pytanie "mmMMM!?" kiedy matka jest oddzielona od potomstwa. Częste jest również ciekawskie "Mmm?". Inne dźwięki to wysokie piski, jęki w trakcie zagrożenia. Niektóre stada mają swoje specyficzne dźwięki wywołane na przykład w stanie ekscytacji czy zaciekawienia. Również koty i psy mogą wywołać różne reakcje. Żeby zakomunikować przyjacielskie zamiary lub uległość alpaki cmokają (dźwięk wywołany ssaniem miękkiego podniebienia lub w jakiś sposób tworzony w jamie nosowej). Często towarzyszy temu przerzucanie ogonem nad grzbietem. Podczas walki samce głośno, podobnie do ptaków, świergoczą, prawdopobobnie zamierzają w ten sposób odstraszyć przeciwnika. Walka nieodzownie wywoływana przez testosteron ustala dominację w stadzie oraz daje przywilej krycia samic. Dlatego często rozdziela się samce, trzymając je w osobnych wybiegach. Kiedy nie ma innej możliwości dobrze jest spiłować zęby - kły używane podczas walki.
Reproduction
A male in the act of mating, or hoping for a chance to mate, "orgles." This orgling helps to put the female in the mood, and it is believed to also help her to ovulate after mating.
Females have no estrus cycle - they are "induced ovulators," which means that the act of mating and the presence of semen causes them to ovulate. Occasionally, females conceive after just one breeding (which can last anywhere from 5 minutes to well over an hour; the males are "dribble ejaculators,") but occasionally do have troubles conceiving. Artificial insemination is prohibitively expensive and there are complications with the process in camelid species.
A male is usually ready to mate for the first time at a year of age, but a female alpaca is not fully mature (physically and mentally) until she reaches approximately 16-18 months, and it is not advisable to breed a female earlier.
The male's penis is attached to the inside of his body, and generally does not detach until at least two years of age. The penis is a very long, thin, prehensile organ that is, oddly enough, perfectly designed for the task of finding the vaginal opening despite a fluffy tail, penetrating the hymen (if present,) navigating the vaginal canal and entering the cervical opening, where deposit of the semen occurs.
Pregnancies last 11 to 11.5 months and the young are called crias. After a female gives birth, she is generally receptive to breeding again after approximately 15 days. Crias may be weaned through human intervention at approximately 6 months and 60 pounds. However, many breeders prefer to allow the female to decide when to wean her offspring.
It is believed that alpacas generally live for more than 20 years. Conditions and nutrition are better in the USA, Australia, New Zealand and Europe than in South America, so animals live longer and are healthier. One of the oldest alpacas in New Zealand (fondly called Vomiting Violet) died at the end of 2005 at the old age of 29.
Fiber
Alpaca fiber is warmer than sheep's wool and lighter in weight. It is soft and luxurious and lacks the "prickle" factor. However, as with all fleece-producing animals, quality varies from animal to animal, and some alpaca produce fiber which is less than ideal. Fiber and conformation are the two most important factors in determining an alpaca's value. Animals from the Peruvian Accoyo line often have the best fiber characteristics.
The Accoyo estancia of Peru practiced "line breeding" (breeding granddaughters to their grandfathers and so forth, much like dog breeders do,) and they managed to create exceptional fiber. Most Accoyo animals (both Suri and Huacaya) are white, although with diversification, there are some darker Accoyo animals.
Alpaca have been bred in South America for thousands of years (vicun~as were first domesticated and bred into alpacas by the ancient Andean tribes of Peru, but also appeared in Chile and Bolivia,) but in recent years have been exported to other countries. In countries such as the USA, Australia and New Zealand breeders shear their animals annually, weigh the fleeces and test them for fineness. With the resulting knowledge they are able to breed heavier-fleeced animals with finer fibre. Fleece weights vary, with the top stud males reaching annual shear weights up to 6kg.
In physical structure, alpaca fiber is somewhat akin to (human?) hair, being very glossy, but its softness and fineness enable the spinner to produce satisfactory yarn with comparative ease. Alpaca fiber can even be spun into yarn with one's fingers.
źródło: www.wikipedia.org